เกือบจะเดือนนึงแล้วสิเนอะ...ที่เราเลิกกัน

เวลาในแต่ละวันมันผ่านไปเรื่อยๆ ... และไม่มีวันที่มันจะหวนกลับมา

และกลิ่นอายของความทรงจำของฉันที่มีกับเธอ ... มันไม่เคยจางหายไปจากใจฉันได้เลย

หลายวันที่ผ่านมานี้ ... ภาพความทรงจำเก่า ๆ มันกลับแจ่มชัดขึ้นมาในสมองของฉันอยู่เรื่อยๆ

ทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอทำมัน...ยังฝังลึก...เกินกว่าที่ฉันจะลืม...ฉันยังลืมเธอไม่ได้จริง ๆ

เบื่อนะ...เบื่อกับช่วงเวลาแบบนี้...เบื่อกับการจมอยู่กับความทรงจำเก่า

บางครั้งฉันก็เคยหลอกตัวฉันเองว่า

... ฉันลืมเธอได้แล้ว ...

... ฉันไม่อยากรับรู้เละใส่ใจรื่องของเธออีกต่อไป ...

... ฯลฯ ...

และ

... ฉันเกลียดเธอ ...

ฉัน...........มาก...มากซะจนไม่สามารถจะลืมอะไรที่เกี่ยวข้องกับตัวเธอได้เลย

ไม่ใช่ว่าฉันไม่พยายามที่จะลืมเธอนะ...ฉันทำแล้ว...แต่ในที่สุด ณ ตอนนี้...ช่วงเวลานี้

ฉันก็พบว่า ......"ฉันยังทำไม่ได้"

ฉันรู้สึกว่าตอนนี้ฉันมันโง่งมงายที่จมอยู่กับความทรงจำในอดีต

+++++

+++

+

สุดท้าย....ฉันก็คงยังร้องไห้อยู่เพียงลำพัง

+++++

+++

+

และฉันก็ยังตัดใจไม่ได้...สักที

คิดว่าจะไม่ต้องกลับมาเขียนในบลอคนี้อีก

เพราะแต่ละครั้งที่ช้านเขียน..ช้านระบายความรู้สึกของช้านลงในบลอคนี้ทีไร

ช้านต้องมีเรื่องที่ทำให้ตัวช้าน....ความรู้สึกของช้าน

...อ่อนแอลงทุกที...

เบื่อนะ...เบื่อกับความรู้สึกตอนนี้

เบื่อกับสิ่งที่เป็นอยู่แบบนี้...เป็นแบบนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า

ไม่รู้จักจบสิ้นกันสักที

แค่เธอพูดออกมา...พูดว่า"เลิก"

มันยากนักหร๋อ

พูดเหมือนครั้งเก่าๆที่เคยพูดอ่ะ

บอกมาดิ...จะเอาไง...เลิกกันอีกครั้งช้านไม่ตายหรอก

ชินซะแล้วกับการเจ็บแบบนี้

ไม่อยากร้องไห้

ไม่อยากเสียน้ำตา

ไม่อยากอ่อนแอ

ไม่อยากเสียใจ

และไม่อยาก.............................

แต่ช้านก็ทำไม่ได้

ช้านร้องไห้

ช้านเสียน้ำตา

ช้านอ่อนแอ

ช้านเสียใจ

แต่ช้านก็ไม่โทษเธอหรอกนะ

ช้านผิดเองแหละ....ที่กลับไป

กลับไปทั้งๆที่รู้ว่าสักวัน...วันแบบนี้ก็ต้องเกิดขึ้นกับช้านอีก

ขอบใจนะสำหรับความรู้สึกที่เคยมีให้กัน

ขอบใจที่ทำให้ช้านกล้าที่จะเปิดใจและก็กล้าที่จะปิดมันอีกครั้ง

ขอบใจ...กับทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำให้กัน

ขอบใจที่สอนให้ช้านได้รู้จักกับความเจ็บปวดอีกครั้ง